Deze blog is wat over tijd

Het is al even geleden dat ik nog wat neerpende over wat er zo al gebeurd is de laatste tijd. Dat is omdat er niet zoveel te vertellen is, tenzij ik je van dag tot dag zou vertellen wat ik eet enzo. Ik ga tegenwoordig wat meer uit met de vrienden die hier in de buurt wonen. De activiteiten die door de locale kerk waar ik ga georganiseerd worden zijn ook leuk. Ik had het wel nodig zo wat meer uit te gaan.

Einde mei was het de eerste verjaardag van mijn neefje. Ik ben een heel trotse tante. Het weekend daarop gingen we naar Birmingham Expo. Daar besteedden we meer tijd aan het spelen van Pathfinder dan rond te kijken naar wat er allemaal tentoon gesteld werd. 

In juni begon ik een aantal nieuwe dingen zoals vrijwilligerswerk en ik begon ook aan het runnen van mijn allereerste Pathfinder campagne. Ik vind het echt spannend. We speelden die maand ook nog een D&D spelletje in de Midlands met vrienden en familie daar.

In juli gingen we naar PaisoCon – echt leuk – en de week daarna schilderden en vernisten ik en mijn schoonpa een hoop dingen op de benedenverdieping hier in ons huisje. Aan het einde van juli had ik nog eens een interview voor een job. Ik ben heel blij dat daar eindelijk positief nieuws van kwam. Mijn brief zit in de bus en het zou normaal niet te lang mogen duren eer ik kan beginnen. De vrijgezellen van mijn zus vorig weekend voelde een beetje als beloning voor mijzelf ook. Het was nog maar de tweede keer dat ik naar een wellness ging. Het was echt super plezant en zeer ontspannend.

Ik zei je toch dat het niet zoveel was voor de tijd die voorbij is gegaan. Tot de volgende!

De blog waar ik wou dat ik al werkte

Een vriend vertelde mij niet zo ongeduldig te zijn. “Maar het is zeker al 5 maand!” zei ik op een nogal dramatische toon. Hij herinnerde mij eraan dat het hem een jaar en een half gekost had om de job te vinden die hij nu heeft. Dat vond ik echt geen tof antwoord. Ik wil namelijk echt niet zolang wachten. Aan de andere kant wou hij dat ook niet, maar zo verliep het voor hem. The onbeantwoorde brieven maken mij wat ambetant. Als ik de moed had, zou ik die bedrijven opbellen en zeggen “Komaan, neem mij aan! Je hebt geen idee wat je mist!” Maar zo’n persoon ben ik helemaal niet. Ik blijf wel proberen natuurlijk. Dat is de enige manier om een job te vinden, tenzij je je eigen zaak wil starten. Eerlijkgezegd heb ik daar wel al aan gedacht, gewoon omdat ik het beu ben om geen job te hebben. Alleen heb ik geen idee hoe of wat. Een van mijn struikelblokken is het feit dat ik weinig ervaring heb. Ik ben 29 en ben nog enkel maar student geweest. Het heeft mij ook verdorie veel tijd gekost mijn een Bachelor en Master diploma te pakken te krijgen. Ik heb stage gelopen en een hoop vrijwilligerswerk gedaan, dat wel, maar ik weet niet echt voor hoeveel dat telt. Het helpt ook niet dat ik niet echt zeker weet welke richting ik wil inslaan met een job. Mijn man zegt ook dat ik mijn kunnen onderschat en daarom sommige job advertenties oversla. De algemene emotie voor dit onderwerp voor mij is “grrrrr!” Ik moet gewoon blijven doorgaan. Op een bepaald moment moet er wel eens een positief antwoord komen op een van mijn brieven.