Aanvaarden is moeilijk

Ik spreek hier niet enkel over iets wat je krijgt, zoals een cadeautje. Dat vind ik ook moeilijk voor een of andere reden, alsof ik het nooit echt verdiend heb. Maar nog moeilijker is om te aanvaarden dat ik geen slecht mens ben. De meerderheid van jullie die dit leest zal dit waarschijnlijk helemaal niet begrijpen. En toch, zolang ik het mij kan herinneren heb ik altijd een immense haat tegenover mijzelf gekend. Ik weet niet waarom, want iedereen rondom mij (vrienden, familie etc) zegt steeds hoe lief en vriendelijk ik ben. En toch blijft het hangen. Onlangs is het terug serieus verergert en dat inspireerde mij voor dit gedicht.

Ik val
steeds weer opnieuw
Ik val in een schaduw zo zwart
dat het mijn ziel vergiftigd
Het is haat
een blinde haat
verdorven
op een dwaalspoor
Het slaat toe
steeds weer opnieuw
Het dwingt me pijn te hebben
en overtuigt me dat ik het verdien
Ik geloof het
en val
steeds weer opnieuw
in een verdorven blinde haat
verpletterend
kwetsend
steeds weer opnieuw

Goede voornemens voor het nieuwe jaar

Een tijdje geleden schreef ik een tekstje om mezelf te herinneren aan wat ik belangrijk vind in het leven. Ik moet er nog geregeld naar kijken wanneer ik begin te stressen over triviale dingen. Voor mijn goede voornemens voor 2014 besloot ik dan maar nog eens naar dat lijstje te kijken en effectief de dingen die daarop staan te doen. Hier is dus mijn teksje.

Ik leef voor de glimlach van een kind
Ik leef voor de omhelzing van een vriend
Ik leef voor een kus van mijn geliefde
Ik leef om dingen te bewonderen:
De geur van een verse roos
De kleuren in van een zonsondergang
Een briesje op een hete zomerdag
Het wijsje van een vogel op een vroege morgen
De bezienswaardigheden tijdens een lange wandeling
De liefde in de ogen van die ene
Ik leef voor de liefde.

Ik weet dat het moeilijkste die vroege ochtend en die lange wandeling zal zijn voor mij, vermits ik niet de meest sportieve persoon ben en nogal graag uitslaap, maar ik ben zeker dat het de moeite waard zal zijn. Waneer ze allemaal gedaan zijn zal ik deze post opvolgen met hoe ik het allemaal ervaren heb.

Tot de volgende!

Weerspiegelingen en beelden

Wat creatief geschrijf van een sessie die ik bij Fareham en Gosport Mind deed. Tien minuten non-stop schrijven over het onderwerp dat ik hier als titel gebruik. Op het eind was ik best wel trots op wat ik geschreven had.

Een leven welke niet herinnert is. De persoon in de spiegel is dezelfde, maar niemand die je nog herkent. Hoe vreselijk. Als niemand, noch vrienden, noch familie je nog herinnert, alsof je nooit bestaan hebt. Ik kan de gedachte nauwelijks aan. Liever zou ik plots niet meer herkent worden en weten dat ik iets betekent heb. Dan laat je op zijn minst een soort spoor achter. Het is prachtig te weten dat je misschien iemand hebt doen lachen of misschien zelf een beter leven hebt doen leiden door iets wat je deed. Nog beter voelt het wanneer zij weten wie. Wanneer beelden verwelken en weerspiegelingen vervagen, dan is er op zijn minst nog de herinnering. Wat maakt dat spoor dat je achterlaat zo speciaal? Het is alvast speciaal voor mij. Het gevoel van bestemming en waarde. Geen dag maakt me blijer dan een dag waarin ik iemand kan doen lachen. Maar zou het hetzelfde zijn als die persoon niet wist dat ik het was die dat deed? Wat als zijn beeld en mijn spiegelbeeld niet hetzelfde is? En is dat zo? Zie ik mijzelf hoe een ander dat doet? Wie weet? Ik kan niet door een anders ogen zien, noch kan die zien wat ik zie. Niet echt. Nooit echt. Wat als mijn spiegelbeeld fout is? Wat als het een troebele plas is? Kabbelend water, niet strokend met de werkelijkheid. En wat is die realiteit weerspiegelt in een spiegel? Weerspiegelt in het hoofd van een ander?