Mijn 2016

wordcloud-2

Advertenties

Een terugblik op 2015

Als ik 2015 in een paar woorden zou moeten beschrijven zou ik zeggen dat het wat op en af is geweest. Ik had heel blije en opgewonden dagen, maar had ook erg sombere en verdrietige dagen.

De eerste maanden waren diegene waar ik meest op mijn blog postte. Het waren ook de dagen dat ik het mentaal moeilijkst had. I ging nauwelijks het huis uit, en was dat dan toch al het geval, was dat nooit op mijn eentje. Het begon beter te gaan toen ik mijzelf uitdagingen begon te geven met wat hulp van internet bronnen over hoe om te gaan met angststoornissen. Ik slaagde er ook uiteindelijk in mijn belangrijkste doel voor 2015 te halen, namelijk het vinden van een job. Het was dan wel de enigste, maar ik ben er wel trots op en heel blij over. Het was jammergenoeg ook niet enkel het jaar waar we de eerste verjaardag van onze kat vierden, maar ook het jaar waar we afscheid van haar moesten nemen.

Het was naar het einde van November toe dat ze werd aangereden door een auto. Ze had al maanden de weg veilig kunnen oversteken, maar die dag was wel een heel ongelukkige dag voor haar. Mijn buur kwam mij het slechte nieuws vertellen. Ze zei dat ze zo hard hoopte dat het onze kat niet was. Maar ik had al een heel slecht voorgevoel. We waren namelijk de enige in de buurt met een witte kat. Haar lichaampje voelde nog warm aan toen ik haar vond, maar haar staat – en ook toen ik mijn hand op haar legde – maakten het duidelijk dat ze al overleden was. Ik legde haar bij haar favoriete boom en begroef haar later die dag samen met mijn man. We waren nauwelijks over de eerste schok heen toen ze drie weken later werd opgegraven door vossen of dassen. We moesten noodgedwongen een andere plaats voor haar vinden en dat deed erg veel pijn – om haar in feite op die manier een tweede keer te verliezen. Ik ben wel blij dat we heel wat foto’s en filmpjes van haar hebben. We missen haar nog altijd ontzettend hard en ik ben zeker dat dat gevoel altijd wel wat zal blijven. Ze was werkelijk waar ons schatje.

Op een blijer 2016 dan maar x

Wanneer motivatie er simpelweg niet is

Hey daar, het is alweer een paar weken geleden dat ik nog iets gepost heb op dit blog ondanks mijn goede voornemens. Mijn mama (en oma en gegarandeerd nog wel wat mensen) zeggen mij altijd dat de weg naar de hel geplaveid is met goede voornemens.

Mijn motivatie om ook maar eender wat te doen was er niet de voorbije maand. Eerst was het zelfvoldoening (?) – de eerste maal dat ik een woord in het Engels ken waar ik echt geen vertaling voor weet in het Nederlands (complacency). Daarna kwamen de zorgen en tot slot paniek. Ik was over mijn toeren van “hoe ontzettend veel” achterstand ik wel had. Hou er rekening mee dat dit mij door mijn nogal gespannen geest ingelepeld werd. Zo erg was het helemaal niet. Met die “vreselijke” gedachte zou je verwachten dat ik in actie zou springen, toch? Wel het omgekeerde gebeurde net. In mijn vrije week die net om is deed ik helemaal niks. Ik ben zowat blij dat ik dinsdag terug aan het werk ben dat ik terug in een routine kan geraken. Hopelijk kan ik dan terug starten waar ik nu bijna drie weken geleden gestopt ben. Een huishouden van twee geeft gelukkig niet zo heel veel werk, dus ben ik vrij zeker dat ik tegen dat mijn beste kameraad uit Hongarije op bezoek komt, ik het huis weer op orde heb.

Met wat geluk kan ik deze novembermaand ook wat meer blogposts schrijven terwijl ik voor de derde keer zal trachten een Nanowrimo succesvol te beëindigen.

Ik leerde een aantal dingen in September

Op twee september begon ik mijn (eerste!) job (ooit). Ik sta in de naschoolse opvang voor twee scholen op een half uurtje met de bus van waar ik woon. Elke weekdag ben ik van 3 tot 6 present voor de kinderen, samen met nog een aantal collegas, op te vangen. Ik heb gemerkt over de laatste paar weken dat sinds ik minder tijd heb, ik in feite meer doe (in het huishouden, qua hobbies enzovoort). Het is alsof door meer bezig te zijn ik veel meer energie heb dan wanneer ik niks te doen had. Ik ben fysiek uiteraard wel meer moe, wat naar het schijnt normaal is de eerste paar weken. Anderzijds heb ik mentaal een pak meer energie. Akkoord, ik heb nog dagelijk paniek aanvallen, maar ik kan er voor het moment wel mee om. Er is tot nog toe nog maar een dag geweest dat het echt een mirakel was dat ik op mijn werk ben geraakt. In mijn dagboek staat mijn “anxiety” niveau voor die dag op 8. Dat was echt erg. Maar goed, ondanks het niet zo comfortabel gevoel dat dagelijks regelmatig de kop opsteekt gaat alles wel vrij goed. Ik heb deze maand ook met vrienden gesproken (en afgesproken) waarvan het al veel te lang geleden was en dat gaf nog een extra boost 🙂 Nu is het al oktober. September is echt voorbij gevlogen. Hout vasthouden dat alles blijft goed gaan. Wish me luck! Oh ja, nog een ding, ik heb mij aangesloten bij het ENCON (European Nerfighter Con) team. Als er iemand geinteresseerd is in een super awesome nerdy con in Amsterdam, hou deze blog en de ENCON facebook pagina dan zeker in het oog. Het gaat echt zo goed zijn!!

Deze blog is wat over tijd

Het is al even geleden dat ik nog wat neerpende over wat er zo al gebeurd is de laatste tijd. Dat is omdat er niet zoveel te vertellen is, tenzij ik je van dag tot dag zou vertellen wat ik eet enzo. Ik ga tegenwoordig wat meer uit met de vrienden die hier in de buurt wonen. De activiteiten die door de locale kerk waar ik ga georganiseerd worden zijn ook leuk. Ik had het wel nodig zo wat meer uit te gaan.

Einde mei was het de eerste verjaardag van mijn neefje. Ik ben een heel trotse tante. Het weekend daarop gingen we naar Birmingham Expo. Daar besteedden we meer tijd aan het spelen van Pathfinder dan rond te kijken naar wat er allemaal tentoon gesteld werd. 

In juni begon ik een aantal nieuwe dingen zoals vrijwilligerswerk en ik begon ook aan het runnen van mijn allereerste Pathfinder campagne. Ik vind het echt spannend. We speelden die maand ook nog een D&D spelletje in de Midlands met vrienden en familie daar.

In juli gingen we naar PaisoCon – echt leuk – en de week daarna schilderden en vernisten ik en mijn schoonpa een hoop dingen op de benedenverdieping hier in ons huisje. Aan het einde van juli had ik nog eens een interview voor een job. Ik ben heel blij dat daar eindelijk positief nieuws van kwam. Mijn brief zit in de bus en het zou normaal niet te lang mogen duren eer ik kan beginnen. De vrijgezellen van mijn zus vorig weekend voelde een beetje als beloning voor mijzelf ook. Het was nog maar de tweede keer dat ik naar een wellness ging. Het was echt super plezant en zeer ontspannend.

Ik zei je toch dat het niet zoveel was voor de tijd die voorbij is gegaan. Tot de volgende!

De blog waar ik wou dat ik al werkte

Een vriend vertelde mij niet zo ongeduldig te zijn. “Maar het is zeker al 5 maand!” zei ik op een nogal dramatische toon. Hij herinnerde mij eraan dat het hem een jaar en een half gekost had om de job te vinden die hij nu heeft. Dat vond ik echt geen tof antwoord. Ik wil namelijk echt niet zolang wachten. Aan de andere kant wou hij dat ook niet, maar zo verliep het voor hem. The onbeantwoorde brieven maken mij wat ambetant. Als ik de moed had, zou ik die bedrijven opbellen en zeggen “Komaan, neem mij aan! Je hebt geen idee wat je mist!” Maar zo’n persoon ben ik helemaal niet. Ik blijf wel proberen natuurlijk. Dat is de enige manier om een job te vinden, tenzij je je eigen zaak wil starten. Eerlijkgezegd heb ik daar wel al aan gedacht, gewoon omdat ik het beu ben om geen job te hebben. Alleen heb ik geen idee hoe of wat. Een van mijn struikelblokken is het feit dat ik weinig ervaring heb. Ik ben 29 en ben nog enkel maar student geweest. Het heeft mij ook verdorie veel tijd gekost mijn een Bachelor en Master diploma te pakken te krijgen. Ik heb stage gelopen en een hoop vrijwilligerswerk gedaan, dat wel, maar ik weet niet echt voor hoeveel dat telt. Het helpt ook niet dat ik niet echt zeker weet welke richting ik wil inslaan met een job. Mijn man zegt ook dat ik mijn kunnen onderschat en daarom sommige job advertenties oversla. De algemene emotie voor dit onderwerp voor mij is “grrrrr!” Ik moet gewoon blijven doorgaan. Op een bepaald moment moet er wel eens een positief antwoord komen op een van mijn brieven.

Mijn leven in foto’s #6

Hallo daar, een week later dan gepland. Ik wou nog eens een blogpost specifiek met foto’s posten, en was aan het wachten tot ik er had, maar het zou er niet meer van komen denk ik als ik het nog lang uitstel. Ik haal mijn camera namelijk niet genoeg uit. Dus hier een blogpost met minder foto’s dan bedoeld, maar ik zal wel wat aanvullen met andere dingen ook.

Een paar weken geleden ging ik op een wat langer bezoek naar Belgie om nog eens op bezoek te kunnen gaan bij vrienden ook, naast de familiebezoeken. Er werd veel gepraat, geluisterd en gekeken. Ik had er een aantal in geen twee jaar meer gezien. En er zijn er nog een paar die ik graag nog eens zou zien, maar het is soms moeilijk om alles in te passen. In het weekend van diezelfde week gingen we naar Contraption Con (waar ik geen foto’s nam), maandag was een heerlijke vrije dag (opnieuw geen foto’s) en vorig weekend kwamen mijn schoonouders op bezoek en fleurden ik en mijn schoonpa de tuin op door bloemen en aarbeiplantjes te planten (geen foto’s – ik weet het, het wordt nogal voorspelbaar). De voorbije week heb ik een sjaal afgewerkt waar ik een eeuwigheid geleden aan begonnen ben. Ik ben die in februari ergens op een con vergeten, maar een van de mensen was lief genoeg die mee te brengen naar Contraption. Dit is de afgewerkte sjaal:  

En dit is de afgewerkte sjaal rond de kat haar nek. Ze was nogal in de war:  

Er is nog een foto die ik wilde delen. Recentelijk vond ik deze oude foto’s terug van toen ik mijn plechtige communie deed. Ik vind dat ik er schattig opsta:  

Dat was het. Ik hoop dat ik dit binnenkort nog eens kan doen met meer foto’s.