Weerspiegelingen en beelden

Wat creatief geschrijf van een sessie die ik bij Fareham en Gosport Mind deed. Tien minuten non-stop schrijven over het onderwerp dat ik hier als titel gebruik. Op het eind was ik best wel trots op wat ik geschreven had.

Een leven welke niet herinnert is. De persoon in de spiegel is dezelfde, maar niemand die je nog herkent. Hoe vreselijk. Als niemand, noch vrienden, noch familie je nog herinnert, alsof je nooit bestaan hebt. Ik kan de gedachte nauwelijks aan. Liever zou ik plots niet meer herkent worden en weten dat ik iets betekent heb. Dan laat je op zijn minst een soort spoor achter. Het is prachtig te weten dat je misschien iemand hebt doen lachen of misschien zelf een beter leven hebt doen leiden door iets wat je deed. Nog beter voelt het wanneer zij weten wie. Wanneer beelden verwelken en weerspiegelingen vervagen, dan is er op zijn minst nog de herinnering. Wat maakt dat spoor dat je achterlaat zo speciaal? Het is alvast speciaal voor mij. Het gevoel van bestemming en waarde. Geen dag maakt me blijer dan een dag waarin ik iemand kan doen lachen. Maar zou het hetzelfde zijn als die persoon niet wist dat ik het was die dat deed? Wat als zijn beeld en mijn spiegelbeeld niet hetzelfde is? En is dat zo? Zie ik mijzelf hoe een ander dat doet? Wie weet? Ik kan niet door een anders ogen zien, noch kan die zien wat ik zie. Niet echt. Nooit echt. Wat als mijn spiegelbeeld fout is? Wat als het een troebele plas is? Kabbelend water, niet strokend met de werkelijkheid. En wat is die realiteit weerspiegelt in een spiegel? Weerspiegelt in het hoofd van een ander?

Advertenties

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s